Advertentie:

(Klik op de advertentie.)
* * * * * * * * * * * * * * * * * * LEUKE BOEKEN VOOR UW VAKANTIE:. Klik op de boeken voor meer informatie. .

De overgang

Nou mensen, ik kan nu echt meevoelen met de dames, die te maken hebben met de overgang. Ik ondervind het nu zelf aan den lijve!

En dat, terwijl ik al vijfenzeventig jaren tel.

Ik heb de puberteit, de midlife crisis en de pensioensleeftijd overleefd, maar nu zit ik na driekwart eeuw met levensgrote opvliegers!

Hoe dat komt?

Het is een van de middelen in de strijd tegen prostaatkanker. Het begint met dertig dagen pillen slikken en dan om de drie maanden een injectie met een implantaat, die driemaandenlang in mijn lichaam iets met hormonen rotzooit.

 

“Het is een behoorlijk dikke naald, die ik het beste in een vetlaag bij de buik kan inbrengen,” legt mij de vriendelijke zorgzuster van Zoladex uit.

Zoladex is de organisatie, die de spuitjes aan huis komt geven, een soort of ‘homeservice’ dus.

“Op die plek zit vet genoeg,” zeg ik lachend, terwijl ze de naald in mijn huid prikt.

“Geen pijn?” Ze kijkt me aan.

“Niks. Ik voel niks.”

Hoe kan het ook anders, denk ik bij mezelf. Dat vetbandje van mij heeft geen pijnzenuwen.

“Alweer klaar.” Ze pakt haar spullen bij elkaar. Ik trek mijn T-shirt omlaag en neem de spullen van haar aan, die in de vuilnisbak verdwijnen.

“Over drie maanden weer,” stelt ze vast. “Ik bel je wel.”

 

Nu is het bijna drie maanden verder en heb ik, naast de hormoontherapie, alweer achttien bestralingen in het Verbeeten Instituut er op zitten.

Ik ben over de helft, want in totaal krijg ik vijfendertig bestralingen.

Van die radioactieve behandeling heb ik niet zo veel last. Wat vermoeidheid, maar dat wordt opgelost door wandelen. Ja, beweging, daar vecht je mee tegen deze vermoeienis. En een extra dutje, dat helpt ook wel. De darmen zijn af en toe wat in de war en het plassen gaat soms moeilijk. Maar verder blijf ik dezelfde positieve jongen, die ik hiervoor was.

 

Maar die hormonen!

Die opvliegers! Twintig, dertig, veertig keer per dag en nacht vallen ze mijn temperatuursysteem aan.

Zo maar ineens, het zweet op m’n voorhoofd.

Ik krijg dan zin om kledingstukken uit te gooien, maar nog geen vijf minuten later komen koude rillingen over mijn rug. Alle knoopjes gaan weer dicht en af en toe doe ik een vestje aan!

Dan ’s nachts: je kruipt lekker onder de dekens, maar wordt een tijdje later wakker van de kou.

Alle dekens weg!

Natuurlijk weer een opvlieger en dan gooi je alles bloot en krijg je kou! Je trekt de dekens weer over je heen en valt opnieuw in slaap. Dit herhaalt zich nog diverse keren in diezelfde nacht.

 

“Je kunt onder andere opvliegers krijgen en humeurig worden," vertelde mij de oncoloog enkele maanden terug.

“Typisch vrouwelijke kenmerken," zei ik glimlachend en keek de dokter aan. "Krijg ik ook de drang om een jurkje te gaan kopen?"

Je moet je humor altijd behouden, niewaar?

Nu begrijp ik, en heb respect voor al die vrouwen in de overgang. Wat die niet afzweten!

Maar een goede raad: laat je humeur er niet onder lijden. Wordt niet chagrijnig.

Behoud je humor!

 

© Henk M. van Oosterwijk