Advertentie:

(Klik op de advertentie.)
* * * * * * * * * * * * * * * * * * LEUKE BOEKEN VOOR UW VAKANTIE:. Klik op de boeken voor meer informatie. .

Bizar

Afgelopen zaterdag maak ik een bizarre, maar toch leuke ervaring mee! Misschien beleefde u ooit ook een dergelijk moment, waarbij droom en werkelijk door elkaar heen verweven zijn. Het herbeleven van een gebeurtenis, als je in een staat van verdoving verkeert.

Bij mij ging dat als volgt.

 

Ik heb een flinke verkoudheid opgelopen en ben deze zaterdag strontziek. Afgelopen zondag trouwens ook nog. Maar die zaterdag, als ik de thermostaat van de verwarming even een graadje hoger heb gezet,  val ik ’s avonds in mijn heerlijke ligstoel voor de teevee in een diepe door de koorts opgedrongen slaap.

Plots schrik ik half wakker. Ik hoor mezelf spelen op de accordeon. Het is echt het geluid van mijn Weltmeister, mijn trekkastje, dat me tegemoet golft. Precies één van die drie liedjes, die ik redelijk kan spelen.

Ik dwing mijn door slaapvet dichtgeplakte oogluiken om zich te openen en met moeite onderscheid ik het tv-scherm. Ik ontwaar een accordeonist en nog wat figuren. Dat is toch niet het filmpje, dat gemaakt is, terwijl ik met de kleinkinderen muziek aan het maken ben? Het lijkt er wel op. Hoe komt dat op teevee?

Ik zie de kinderen om me heen zitten en glimlach om het samenzijn met m’n familie. Dan vallen mijn oogleden weer dicht en luister ik alleen naar de accordeonmuziek. Wat is het toch leuk om samen zo maar iets gezelligs te doen.

Zachtjes dommel ik weer in.

 

Dan is de muziek weg.

Deze muzikale stilte doet me ontwaken uit mijn droom. Ik hoor een man vertellen over een voetbalclub en probeer nu echt wakker te worden. Ik druk op de schakelaar om mijn ligstoel in de zitstand te zetten. Terwijl de zetel langzaam zijn normale houding inneemt, kijk ik toch wat verward om me heen.

Niemand op bezoek.

Een presentator vertelt in een programma over voetbalclub Emmen en ik zie de voetbalsupporters over het scherm paraderen.

Maar hoe kan dat nou?

Ik ben ervan overtuigd, dat ik mijn accordeonmuziek hoorde en de kleinkinderen om me heen zag trommelen en spelen.

Ik ben toch niet gek!?

 

Even ben ik echt de kluts kwijt.

Ik recht de rug en wrijf het vet uit mij ogen. Dan bedenk ik, dat ik van Ziggo dat horizon-apparaat heb, waarmee ik terug kan kijken in het tv-programma. Ik druk op de achteruit-spoelknop en laat het programma teruglopen, totdat ik een accordeon ontwaar. Dan druk ik de stopknop in en laat het verhaal weer vooruitlopen.

Inderdaad klinkt de accordeonmuziek weer door de kamer. Een klank gelijk uit mijn eigen accordeon komt. En mijn liedje, maar niet ik ben aan het muziek maken. Een voor mij vreemde man bespeelt de accordeon, waarschijnlijk een Emmenaar. Hij laat het nummer horen, dat ik samen met de kleinkinderen ooit speelde en wat toen in onze huiskamer is opgenomen op video. De figuren rondom de muzikant zijn niet mijn kleinkinderen, echter wel Emmen-supporters.

 

Even ben ik verbluft.

Heb ik koorts of zo? Ik zag toch duidelijk de kleinkinderen op het scherm en hoorde mijn eigen muziek!

Een hallucinatie?

 

Zo kun je blijkbaar door een paar muziekklanken herinnerd worden aan een mooi moment in je leven.

In je slaap werkt dat door en produceren je hersenen de beelden, die bij het geluid horen.

Voor mij is het toch even een verwarde situatie, misschien ook door de verkoudheid en de koorts.

Ik los het maar snel op met nog maar een extra dutje te doen, dat me in een droomloze slaap laat vallen.

 

© Henk M. van Oosterwijk