Advertentie:

(Klik op de advertentie.)
* * * * * * * * * * * * * * * * * * LEUKE BOEKEN VOOR UW VAKANTIE:. Klik op de boeken voor meer informatie. .

Een sleur

Wat een sleur

 

Vandaag wordt de 27e bestraling uitgevoerd in het Verbeeten Instituut. Het is een echte sleur voor mij geworden. Elke werkdag naar Breda, soms naar Tilburg. Het kost me zo’n twee uren om op en neer te gaan. Met de voorbereiding thuis mee bijna drie uur! Voor vijf minuten bestraling!

 

Ik begin met tijdig een douche te nemen en daarna gemakkelijke kleding aan te trekken. Dan snel een halve liter water naar binnen werken, ongeveer een uur voor de bestraling.

Wachten op de taxi, die ik veertig minuten voor de bestraling afspreek. Dan naar het Verbeeten Instituut. Als de taxi goed op tijd is en het verkeer niet te druk heb ik in het instituut weer een wachttijd voor ik aan de beurt ben.

 

De bestraling, om de prostaatkanker te doden, is kort.

Je moet op een verstelbare bank gaan liggen. De voeten, knieholten en het hoofd worden op vaste posities ondersteund en de machine wordt afgesteld op de vier tatoeages, die voor de bestraling op mijn lichaam zijn aangebracht. Zo lig ik steeds in dezelfde positie met een volle blaas (halve liter water). Omdat de bestralingsmachine voorzien is van een CT-scanner, worden de vier in mijn prostaat aangebrachte ‘goudmarkers’ (gouden staafjes van ongeveer een halve millimeter rond en halve centimeter lang) op een scherm zichtbaar, zodat de zusters/broeders met grote precisie de plaats van bestraling kunnen vaststellen. Enkele minuten draait dan de bestralingskop om me heen.

Fluitje van een cent, dus!

Uitkleden, bestralen en aankleden is binnen tien minuten gebeurd. Dan de blaas ledigen en weer op mijn vervoermiddel wachten.

 

Het is een dagelijkse sleur geworden, die zich elke dag op verschillende tijdstippen afspeelt. Want een vaste dagelijkse tijd afspreken bij Verbeeten is onmogelijk.

Vandaag word ik voor de zevenentwintigste keer bestraald; er zijn nog acht bestralingen te gaan.

Einde in zicht en als de bijverschijnselen zijn, zoals nu, ben ik dik tevreden.

Tenminste, daarna genezen verklaard worden, dat is uiteraard het einddoel.

 

Ik voel me leeg.

Als een luchtballon hoog in de lucht, waarvan langzaam de luchttemperatuur in de ballon zak en zo geleidelijk hoogte wordt verloren.

Ik heb energie nodig, vuur, om de luchttemperatuur te verhogen en daardoor de ballon te doen stijgen.

Hopelijk komt dat vuur snel.

 

Nog acht bestralingen.

Ik hoop dan te horen, dat het gevecht met de prostaatkanker is overwonnen. Dat de ziekte tenminste onder controle is.

Want zekerheid heb je nooit in dit leven.

  

Leeg.

 

 Ik voel me leeg.

Als een luchtballon hoog in de lucht.

Waarin langzaam de luchttemperatuur zakt.

Geleidelijk wordt hoogte verloren.

Ik heb energie nodig, vuur.

Om de luchttemperatuur te verhogen.

Waardoor de ballon gaat stijgen.

Naar onsterfelijke hoogte.

Hopelijk komt dat vuur snel.

 

Nog acht bestralingen.

Ik wil dan horen,

Dat de strijd in mij

Door de prostaatkanker is verloren.

Dat de ziekte onder controle is.

Ten minste,

Want zekerheid heb je nooit in dit leven.

 

Vakantie?

 

Hoera, morgen vakantie!

Zo voelt het tenminste aan.

Vandaag heb ik voor de 35e keer in de bestralingsmachine van het Verbeeten Instituut gelegen. Voor de laatste keer, neem ik aan.

Een heel juk valt van mijn schouders nu ik niet meer elke dag die trip naar het instituut hoef te maken.

Niets slechts over het Verbeeten. Zowel in Tilburg als in Breda werd ik steeds allervriendelijkst ontvangen. Door de receptionisten, de doctoren, en zeker niet op de laatste plaats de behandelaars. Of moet ik zeggen: de machinisten van het bestralingsapparaat. Fijn personeel van deze zorginstelling hebben ervoor gezorgd, dat ik, en vele anderen met mij, me daar zeven weken lang thuis voelde in dat toch bij het volk berucht staande instituut, waar iedereen wil wegblijven!

 

Maar het is voorbij, over en uit!

Het woord vakantie is eigenlijk niet goed gekozen. Het houdt in, dat er een terugkeer zal zijn en dat wil ik niet.

Over vijf weken heb ik toch weer een gesprek en bloedonderzoek en hoop ik de woorden ‘genezen’ te horen. Definitief met pensioen dus.

Dat is het.