Advertentie:

(Klik op de advertentie.)
* * * * * * * * * * * * * * * * * * LEUKE BOEKEN VOOR UW VAKANTIE:. Klik op de boeken voor meer informatie. .

De receptie

(Een fragment uit mijn 3e boek: “De spuigaten uit”)


Ge herkent dat wel op een receptie: de sfeer groeit langzaam naar een hoogtepunt, de gesprekken worden steeds heftiger en harder en voordat je er zelf erg in hebt, is er een biertje te veel in genomen. Misschien wel twee! 
En de tijd vliegt!
Plots is de tijd aangebroken, dat je over naar huis gaan moet denken. Niet denken, maar die tijd is dus nu gekomen!
Ik neem afscheid van mijn biljartvrienden, neem nog een laatste voor de dorst, pak er nog eentje op de vriendschap en een laatste op het jubilerende DOB, en stap uiteindelijk niet helemaal zeker van mezelf bij ’t Boerke (op de Rijen) naar buiten.
Het Is al donker! Dus later dan ik dacht. 
Op mijn gemak wandel ik in de richting van onze woonwijk Schoorveken en kies het fietspad, dat achter de huizenblokken door loopt. Volgens mijn waarnemingen en gedachten is dat lopend de kortste weg naar huis. 
Er is echter één probleem: als ik in het rond kijk, lijken alle woonhuizen vreselijk veel op elkaar. Zeker de achtergevels!. De schuurtjes, de gemetselde tussenmuurtjes: het ziet er allemaal hetzelfde uit. En daarbij komt nog de duisternis!
“Potverdorie, die seriebouw!” brom ik in mezelf. “Alles maoken ze ut zelfde. Het is nog enees nie mooi en ge kunt er zo ok hillemaol gin wijs uit!”
Nadenkend over de hedendaagse architectuur, die volgens mij dus ook niet alles is en verbeterd kan worden, loop ik enkele brandgangetjes en fietspaden door en uiteindelijk weer terug. Na wat op en neer gewandeld te hebben zie ik geen poort of achtertuin, die me bekend voor komt of op de onze lijkt.

 

Net als ik geheel in vertwijfeling geraak en mijn zoekactie wil staken, springt plots een hond tegen me aan!
“Hé Bobbie, manneke,” reageer ik. “Bende gij da, jom. Doede gij ut baosje zoeke? Braof beesje, breng het baosje mar us lekker naor huis!”
Bobbie kijkt me met een schuin kopje aan en ik denk, dat hij begrijpt wat ik bedoel. De hond draait zich om en loopt een aantal gangetjes door. Ik er achteraan.
“Nie te rap, jonge,” roep ik nog naar de hond 
Dan hoor ik de stem van mijn vrouw, Riet, roepen: “Bobbie, Bobbie!”
Zij heeft hem uitgelaten en de hond heeft natuurlijk mijn geur opgesnoven en zijn baasje opgezocht.
Goed werk!
Ik volg ons huisdiertje en zie een stukje verder Riet staan.
“Waor komde gij nou vandaon?” vraagt ze niet begrijpend. 
Dus kom ik hoogstwaarschijnlijk uit een verkeerde richting, concludeer ik voor mezelf. Maar nonchalant met mijn arm zwaaiend leg ik het haar duidelijk uit, wat de bedoeling van mijn wandelroute is.
“Ik zij binnendeur gelope,” zeg ik. “Da’s wa korter!”
Ja, ja, zie ik ze knikken, maar ze denkt waarschijnlijk toch wel wat anders!
We lopen onze Bobbie achterna en komen nu wel bij een voor mij bekende poort.
Ik ben thuis!
Zo zie je maar, hoe waardevol het kan zijn om een hond in huis te hebben!

 

© Henk M. van Oosterwijk

 Klik op: De spuigaten uit.