Advertentie:

(Klik op de advertentie.)
* * * * * * * * * * * * * * * * * * LEUKE BOEKEN VOOR UW VAKANTIE:. Klik op de boeken voor meer informatie. .

Batterijtjes

Of: De gevolgen van een kater

 

Het gebeurt in de zomer van 2018,

Het wieler comité, dat een wielerronde in Rijen organiseert, haalde in 2017 officieel de naam 'Wielerronde van De Leren Zool' uit de gemeentearchieven en de nieuwe Leren Zool was geboren.

Ik vergaarde in dat jaar de geschiedenis over het oude criterium en schreef het in tien delen in weekblad Gilze-Rijen. Een mooie reclame voor de nieuwe koers.

Dit leidde weer tot een uitnodiging om de wedstrijden te komen bekijken, maar mijn vrouw Riet was toen ernstig ziek en overleed ook in 2017. Dus bedankte ik voor de uitnodiging.

Het wieler comité was me echter niet vergeten en in 2018 kreeg ik een nieuwe uitnodiging met 2 VIP-kaarten.

Hier begint het verhaal.

 

Het is een zonnige zondag in juni, als ik met de auto naar Rijen ga om het wielerfestijn van De Leren Zool mee te maken. Ik parkeer mijn wagen bij mijn nichtje Miriam, wiens man Peter met me mee gaat naar de wedstrijden. Zij wonen vijf minuten lopen van het parcours vandaan.

We bekijken de wielerkoersen vanaf het terras van café ' t Boerke, vlakbij de finish gelegen.

Mijn goede voornemen om geen alcohol te drinken wordt snel verdreven bij het zien van vele kennissen en sportvrienden. We nemen het een tapje na het andere en krijgen zo ons zakken vol (zeggen ze op de Rijen). Als de wedstrijden zijn afgelopen wandelen we met behoorlijk wat biertjes op en zware benen terug naar Peter 's woning.

"Geen probleem, dat je gedronken hebt," verklaart Peter. "Miriam brengt je wel naar Oosterhout. Ik ben morgen vrij, dus kan ik dan je wagen brengen."

En zo geschiedt.

Eerst nog een overvol bord spareribs wegwerken bij Spijs en IJs (vroeger het gezellige café ’t Halve Maantje) en daarna brengen Miriam, achter het stuur, en Peter mij naar de Oosterhoutse haven, De Oude Sluis, waar ik overnacht op mijn boot.

 

Die maandagmorgen word ik pas rond tien uur gewekt door het snerpende gefluit van mijn papagaai Schipper, die vindt dat het hoogtijd is om op te staan. Ik voel een vreselijke kater opkomen. Ik ben niet meer gewend een stevig pintje te drinken en neem me dan ook voor, dit nooit meer te doen. 

"Dat heb ik meer gehoord," zou Riet gezegd hebben.

Dan bezorgt mijn telefoon me weer een pijnscheut in het hoofd. Deze scherpe beltoon is gekozen, omdat Schipper deze niet kan imiteren. In het verleden heeft hij ons al vele malen voor niks naar de telefoon gestuurd.

"Mee Henk van Oosterwijk," reageert Schipper snel.

"Mee Henk van Oosterwijk," herhaal ik en hoor, dat ik Miriam aan de lijn heb.

"Peter kan de auto niet van slot afkrijgen," legt ze uit. "Hij denkt, dat de batterijtjes van de sleutel leeg zijn."

"Heeft hij toch de goeie sleutels?" merk ik op, denkend aan een gebeurtenis op mijn boot.

Zo krijg ik nog een paar telefoontjes van haar het komende uur om me op de hoogte te houden van de situatie in Rijen.

 

Wat is er intussen in huize van Antwerpen zoal aan de gang?

Ook Peter is met een lichte kater wakker geworden en beseft, dat hij beloofde mijn auto tegen tien uur in de Oosterhoutse haven af te leveren. Dus hij staat snel op, kleedt zich aan en pakt de autosleutels van tafel. Bij mijn auto gekomen probeert hij met de afstandsbediening het slot te ontgrendelen, maar na diverse pogingen wordt er geen klik gehoord en blijft de wagen gesloten. Ook met de sleutel zelf gaat de deur niet open.

Hij belt Miriam om te vragen of ze mij belt en vertelt daarbij, dat hij op de fiets even nieuwe batterijen voor de sleutel gaat halen. Hij neemt de damesfiets, die voorin de garage staat. Met een veel te laag zadel en de knieën boven het stuur uitstekend, trapt hij naar supermarkt Jumbo. Ze kunnen hem niet helpen.

Dan fietst hij naar de Emté en ook daar geen goede batterijen. De oversteek naar de Albert Heijn levert ook niets op en teleurgesteld trapt Peter ongemakkelijk weer naar huis. Dan komt hij voorbij Autohuis Rijen, nog geen tweehonderd meter van zijn woning verwijderd. Daar hebben ze wel de juiste batterijen voor hem.

 

Opgewekt stalt hij zijn rijwiel in de garage, gaat naar binnen en verwisselt de batterijen in de autosleutel. We zijn intussen een uur verder.

Drukkend op de sleutel loopt hij naar mijn auto, maar ondanks dat hij vlakbij komt, reageert mijn vervoermiddel niet en houdt zijn deuren hermetisch gesloten.

Peter weet het niet meer.

"Hoe kan dat nou?” mompelt hij in zichzelf. Dan komt hij op een lumineus idee: de achterklep! Via achter kan hij dan in de auto komen en van binnenuit de deuren openen! Waarom heeft hij daar niet eerder aan gedacht?

Hij wil de sleutel in het slot van de achterklep steken, als hij ineens verstard.

Dat vignet achterop, dat is van een Citroen!

Hij kijkt naar de sleutel in zijn hand: Peugeot!

Peugeot verdomme, de sleutels van de wagen van zijn dochter. Die heeft ook een vrije dag en ligt lekker op de bank een boek te lezen.

Peter loopt naar binnen, ziet de Citroënsleutel liggen en wisselt die snel om.

“Gelukkig dat Lynn haar auto nog niet nodig had,” bedenkt hij zich.

Dan opent hij mijn Citroën.

Voor hij de motor start, belt hij nog snel even naar mij met het goede bericht: "Ik heb de wagen open, oom Henk. Ik kom eraan!"

 

© Henk M. van Oosterwijk